Langdurige ziekte

In de grijze zone met sp.a-politica Meryame Kitir

Als je zegt dat onze arbeidsmarkt meer nood heeft aan creativiteit en flexibiliteit, zal vrijwel iedereen ja knikken. Alleen bewijst het gevoerde beleid dat het duidelijk makkelijker gezegd is dan gedaan. De shift van kijken naar wat mensen wél kunnen in plaats van te fixeren op wat niet meer gaat, is gelukkig al gemaakt, maar vraagt veel tijd en een grote bereidheid. Kan het beter na corona. Verwacht wordt dat de al zo grote groep langdurig zieken door corona nog gaat groeien. Niet alleen de naweeën van een infectie met het virus zelf, maar ook de neveneffecten, waaronder uitgestelde zorg, financiële onzekerheid en een verhoogde druk op het mentale welzijn, dragen hieraan bij. Meerdere studies bewijzen dat een goed herstelproces en je steentje kunnen bijdragen aan de samenleving hand in hand gaan. Met andere woorden: werkbaar werk verdient een centrale plaats op de regeringstafel. Wat gaat komen, kan niemand voorspellen, maar de blik van waaruit we als samenleving kijken naar ziek versus gezond, afgeschreven versus zinvol, bepaalt wel mee hoe creatief en flexibel we ons willen opstellen. Rond de jaarwissel kreeg ik in het kader van mijn boekproject de kans samen te zitten met de volksvertegenwoordigers van elke partij, betrokken bij het beleid rond langdurige ziekte. Die gesprekken verschijnen hier gaandeweg op De Wereld Morgen. Nu sp.a-voorzitter Conner Rousseau de formatie mee trekt, is er misschien geen mooier moment om te kijken hoe zijn partijgenote Meryame Kitir kijkt naar de noden op de arbeidsmarkt en een betere invulling van werkbaar werk.

In de grijze zone met minister Maggie De Block

Wat je nu gaat beluisteren, was mijn vuurdoop als politiek getinte vragensteller. 23 december 2019, met de nodige kriebels in de buik werd ik naar het bureau van onze minister van Volksgezondheid geleid. Een chronisch zieke oog in oog met de vrouw die ze eigenlijk enkel kent via pers en sociale media. Geen beter moment om wat overtuigingen in vraag te stellen. Of ik de openheid kreeg waar ik op hoopte? Dat ontdek je hier.

In de grijze zone met Luc Van Gorp: 'Mag ik beperkt zijn?'

Nu de impact van ziekte en van beperkt zijn in je keuze- en bewegingsvrijheid domineren in onze beleving en berichtgeving, lijkt het me zinvol om de podcast die ik begin dit jaar maakte met CM-voorzitter Luc Van Gorp met je te delen. Want hoe gaan we kijken naar ziek zijn én naar zieken eens de coronachaos tot rust komt? Zullen we de cesuur tussen wie gezond en niet-gezond is nog zo strikt maken, nu we aan den lijve ondervinden hoe kwetsbaar we allemaal kunnen zijn?

Levend verlies: in gesprek met rouwexpert Manu Keirse

Geen vreugde zonder verdriet, dus sta me toe om op deze Internationale Dag van het Geluk een aflevering te wijden aan 'levend verlies', een chronische vorm van rouwen die het vaakst beleefd wordt door mensen met chronische ziekten en beperkingen, door ouders van kinderen met een ernstige handicap of partners van personen met een zware verslaving. Vrijwel dagelijks botsen op de grenzen van alles wat niet (meer) kan en alles wat nooit gaat zijn, dat wordt een mens echt niet zomaar gewoon. In het kader van mijn Zinvol Ziek? boekonderzoek kreeg ik de kans om in dialoog te gaan met Manu Keirse, die deze week een volledig nieuwe editie van zijn boek Kinderen helpen bij verlies uitbrengt. Veel luisterplezier.

Een verse, vrouwelijke kijk op beleid rond zorg en welzijn?

Recent deelde ik hier als eerste uit de reeks het interview met Wouter Beke, onze Vlaamse minister van Welzijn en Volksgezondheid. Het lijkt me boeiend om daar als tweede een veel jongere, vrouwelijke, 'verse' volksvertegenwoordiger met eenzelfde partijkaart naast te plaatsen: Nawal Farih. Hoewel het achteraf gezien vaak brave partijpraat blijkt, spreekt ze toch regelmatig vanuit een persoonlijk perspectief. Wie liever leest dan luistert, kan terecht op De Wereld Morgen voor een ongecensureerde transcriptie voorzien van aanvullingen en kanttekeningen. Veel luister- en/of leesplezier.

Heidi Lenaerts over leven, moederen en werken met reuma (en brain fog)

Heidi Lenaerts en ik vonden elkaar in het mankemens-zijn. We zijn allebei levenslustige, jonge vrouwen met een reumadiagnose die het glas liever halfvol blijven zien, maar ook op de halflege dagen proberen te omarmen wat op ons afkomt. La vie en rose voor Heidi. Onze podcast samen is er dan ook eentje vol herkenbaarheid (én vol hersenmist, maar dat is oké.) Veel luisterplezier!

Drie minuten met Dirk De Wachter in de grijze zone

Een voorproever, mijn laatste vraag uit het gesprek met verdrietdokter Dirk De Wachter. Een babbel over de zin van ziek en zijn, over de speedboot die onze samenleving is, over blaming the victim, over de stem van de patiënt in zorg en beleid en over de gouden randjes aan pijn en verlies. De 40 minuten die aan dit fragment voorafgaan, heb je nog te goed, zeker voor 'Zinvol Ziek?' verschijnt. Beloofd. Waarom ik dit stukje nu al deel? Omdat het warme woorden zijn voor alle mankemensen en nog een mooi eerbetoon aan supersamenwerker Dirk Van Duppen, ongeneeslijk ziek, maar een levend bewijs dat de collateral beauty van afscheid nemen ontzettend groot kan zijn.

In de grijze zone met Jozefien Daelemans

Ziek zijn tast je zelfbeeld aan en een gebrek aan representatie ook! Om deze thema's bespreekbaar te maken, nam ik contact op met Charlie Magazine-bezielster Jozefien Daelemans die recent een boek publiceerde over body bullshit: 'De naakte waarheid'. Het werd een fijne, spontane babbel! Veel luisterplezier.