IN DE GRIJZE ZONE

Nu de impact van ziekte en van beperkt zijn in je keuze- en bewegingsvrijheid domineren in onze beleving en berichtgeving, lijkt het me zinvol om de podcast die ik begin dit jaar maakte met CM-voorzitter Luc Van Gorp met je te delen. Want hoe gaan we kijken naar ziek zijn én naar zieken eens de coronachaos tot rust komt? Zullen we de cesuur tussen wie gezond en niet-gezond is nog zo strikt maken, nu we aan den lijve ondervinden hoe kwetsbaar we allemaal kunnen zijn?

Geen vreugde zonder verdriet, dus sta me toe om op deze Internationale Dag van het Geluk een aflevering te wijden aan 'levend verlies', een chronische vorm van rouwen die het vaakst beleefd wordt door mensen met chronische ziekten en beperkingen, door ouders van kinderen met een ernstige handicap of partners van personen met een zware verslaving. Vrijwel dagelijks botsen op de grenzen van alles wat niet (meer) kan en alles wat nooit gaat zijn, dat wordt een mens echt niet zomaar gewoon. In het kader van mijn Zinvol Ziek? boekonderzoek kreeg ik de kans om in dialoog te gaan met Manu Keirse, die deze week een volledig nieuwe editie van zijn boek Kinderen helpen bij verlies uitbrengt. Veel luisterplezier.

Vandaag (18/03) is het WORD Day, kort voor World Young Rheumatic Diseases Day, een dag om even stil te staan bij het feit dat ook kinderen en jongeren getroffen worden door uiteenlopende vormen van reuma. De impact van ziek zijn heeft misschien nog nooit zoveel aandacht gekregen als in deze ongewone coronatijden. We ondervinden nu collectief wat het is om plots begrensd te worden in je keuze- en bewegingsvrijheid, om afhankelijk te zijn van de hulp van anderen en je sociale leven en dagelijks functioneren stevig ingeperkt te zien. Voor chronische zieken is deze realiteit vaak dagelijkse kost. Iets om gerust even over te reflecteren nu je toch halvelings tot huisarrest veroordeeld bent. Beluister hier de openhartige babbel die ik had met Helena Rubben, een 19-jarige Lupus-patiënte.

Recent deelde ik hier als eerste uit de reeks het interview met Wouter Beke, onze Vlaamse minister van Welzijn en Volksgezondheid. Het lijkt me boeiend om daar als tweede een veel jongere, vrouwelijke, 'verse' volksvertegenwoordiger met eenzelfde partijkaart naast te plaatsen: Nawal Farih. Hoewel het achteraf gezien vaak brave partijpraat blijkt, spreekt ze toch regelmatig vanuit een persoonlijk perspectief. Wie liever leest dan luistert, kan terecht op De Wereld Morgen voor een ongecensureerde transcriptie voorzien van aanvullingen en kanttekeningen. Veel luister- en/of leesplezier.

Heidi Lenaerts en ik vonden elkaar in het mankemens-zijn. We zijn allebei levenslustige, jonge vrouwen met een reumadiagnose die het glas liever halfvol blijven zien, maar ook op de halflege dagen proberen te omarmen wat op ons afkomt. La vie en rose voor Heidi. Onze podcast samen is er dan ook eentje vol herkenbaarheid (én vol hersenmist, maar dat is oké.) Veel luisterplezier!

De voorbije twee maanden gingen voorbij als een wervelwind. Ik kreeg de kans om als deel van mijn [Zinvol Ziek?] boekonderzoek bij alle politieke partijen langs te gaan en samen te zitten met de volksvertegenwoordigers die het nauwst betrokken zijn bij het beleid rond langdurig zieken. Ik begon als relatief onervaren interviewer in het bureau van Maggie De Block en eindigde mijn interviewreeks met een al wel wat meer vastberaden vragenronde bij Wouter Beke. De laatste zal de eerste (online) zijn. Veel luisterplezier. Benieuwd naar je bedenkingen! Deel ze zeker met mij.

Zin in een voorproever? Eind december 2019 kreeg ik de kans om een uur oog in oog te zitten met minister van Volksgezondheid Maggie De Block en haar een heel aantal nieuwsgierige vragen te stellen in het kader van mijn boekonderzoek voor [Zinvol Ziek?]. De volledige podcast blijft nog even achter slot en grendel, maar deze net geen vijf minuten deel ik al graag met jou. Een stukje rond onbegrip als pijnlijkste bijwerking. Veel luisterplezier en tot in den draai.

Een voorproever, mijn laatste vraag uit het gesprek met verdrietdokter Dirk De Wachter. Een babbel over de zin van ziek en zijn, over de speedboot die onze samenleving is, over blaming the victim, over de stem van de patiënt in zorg en beleid en over de gouden randjes aan pijn en verlies. De 40 minuten die aan dit fragment voorafgaan, heb je nog te goed, zeker voor 'Zinvol Ziek?' verschijnt. Beloofd. Waarom ik dit stukje nu al deel? Omdat het warme woorden zijn voor alle mankemensen en nog een mooi eerbetoon aan supersamenwerker Dirk Van Duppen, ongeneeslijk ziek, maar een levend bewijs dat de collateral beauty van afscheid nemen ontzettend groot kan zijn.